Lucie's schilderkunst van 1980 tot 2010

De beste manier om haar werk met woorden inzichtelijk te maken is door de ontwikkeling te schetsen. Haar ontwikkeling als beeldend kunstenaar heeft in de loop der jaren een aantal fasen doorlopen. Die fasen lijken elkaar min of meer noodzakelijk op te volgen en de vier hoofd-ingangen van haar beeldend werk: schilderen, tekenen, ruimtelijk werk en fotografie brengen in onderlinge wisselwerking elkaar tot andere, nieuwe ontwikkelingen. Tekeningen breken haar schilderijen open. Ruimtelijke werken geven dat ze 'ruimtelijkheid' steeds anders blijf interpreteren. Fotograferen haalt de wereld van buiten naar binnen. Uiteindelijk worden de schilderijen samenvattingen en uitkristallisatie.

Haar aanvankelijk figuratieve werk ontwikkelde zich geleidelijk naar abstractie: Ik startte met het schilderen van menselijke gestalten : massief en alleen bewegelijk in de schildertoets. De gestaltes veranderden: versobering van vormen en van het 'schildergebaar'. De figuratie verdwijnt en de eerste contouren dienen zich aan van een andere, abstractere weergave van wat uiteindelijk eenzelfde thematiek blijkt te zijn . Binnen de zich verder ontwikkelende abstractie groeit een steeds grotere affiniteit met een tweetal vormen: de cirkel en de spiraal. Het zoeken naar versobering van de beelden ging samen met een versobering van het kleurgebruik, totdat een palet van alleen witten, zwarten en grijzen ontstond.

Samenvattend: De thematiek binnen de figuratie (menselijke gestalten) was: opgesloten zijn, omringd. Verstild en bijna onbeweeglijk. Echter nooit zo dat uiteindelijke 'ontsnapping' niet mogelijk zou kunnen zijn. Die 'uitgaande beweging' zit m.n. in de bewegelijke schildertoets. De thematiek binnen de abstractere weergave was dezelfde: opgesloten, omcirkeld. Echter nu is de omcirkeling ook letterlijk weergegeven : de circel-vormen verbeelden de opsluiting. Spiralen verbeelden de ontsnapping.

Haar recente werk vanaf 2005 is een samenballing van al die ontwikkelingslijnen: een figuratieve Ún abstracte weergave van menselijke figuren en taferelen. Haar werk beweegt zich uiteindelijk op het snijvlak van abstractie en figuratie. Ze probeert mijn schilderijen leesbaar te maken met behoud van elementen waarin ik me emotioneel kan uitdrukken. Figuratie geeft herkenbare beelden, abstraheren voegt daar een tweede taal aan toe. Mijn taal. Een golfbeweging die blijvend is, er ook altijd is geweest: figuratie hand in hand met abstractie. Met als kernthema: mensen.

Een citaat van Constant ( een van de oprichters van de COBRA-groep) in een Manifest uit circa 1950 :
"een schilderij is niet een bouwsel van kleuren en lijnen,
maar een een dier, een nacht, een schreeuw, een mens
of dat alles samen. "

Dat is wat ze met haar schilderijen uiteindelijk probeert te zeggen.